💖Rozdział 2 - "Przecież On wie." 💖

Obudził mnie oczywiście tak jak obiecał wczoraj Lukas. Niechętnie wstałam z łóżka i poszłam do łazienki wykonać poranną toaletę. Wróciłam do pokoju i usiadłam przed lusterkiem. Nałożyłam na twarz krem bb następnie zmatowiłam to pudrem, lekko wykonturowałam twarz i podkreśliłam swoje oczy a na koniec wy tuszowałam rzęsy. Rozczesałam swoje dość krótkie włosy i postanowiłam się przebrać. Stanęłam przed szafą i wybrałam czarne rurki i do tego koronkową bokserkę i jeansową koszulę. Do tego założyłam moje czarne roshe runy i zabierając ze sobą telefon zeszłam do kuchni. Siedział w Niej już sobie Lukas. Wyciągnęłam miskę z szafki, wsypałam do niej płatki i nalałam mleko. Zabrałam ją i usiadłam koło Poldiego.
- Gotowa? - spytał przyglądając mi się.
- Zawsze i wszędzie. - zaśmiałam się i kończyłam swoje śniadanie. Wzięłam moją miskę wraz z łyżeczką i umyłam ją. - Jedziemy? - zapytałam.
- Pewnie. - odpowiedział i wyszliśmy z domu. Lukas spakował swoją torbę treningową i odjechaliśmy do ośrodka treningowego Arsenalu.
Po jakiś dwudziestu minutach, ponieważ nie było korków dojechaliśmy na miejsce. Na parkingu była dość duża grupka ludzi. Lukas zaparkował samochód i poszliśmy tam do nich.
- Czeeść. - powiedział słodko Alexis.
- Hej. - przybiłam mu piątkę, tak samo jak Santiemu.
- To jest Klaudia. - przedstawił mnie im.
- Jaka ładna. - powiedział chyba Hector.
- Ty masz dziewczynę więc cicho. - zaśmiał się jeden z nich. - Hej. Jack jestem. - podał mi dłoń dość przystojny blondyn.
- Klaudia. - uścisnęłam Jego dłoń. Wydawał się bardzo miły.
- Siema! Siema! - usłyszałam czyjeś krzyki. Odwróciłam się i nie mogłam w to uwierzyć. To był Aaron. Mój Aaron.
- Łukasz czy to Aaron? - zapytałam z podłamanym głosem i wszyscy na mnie spojrzeli.
- Tak. - odpowiedział i lekko się uśmiechnął. - Idź do Niego.. Tęsknił za Tobą. - szepnął mi, żeby nikt nie słyszał. I tak też zrobiłam, tylko że zamiast iść pobiegłam w Jego stronę. Wszyscy patrzyli się pewnie na mnie i zastanawiali o co chodzi. Aaron od razu mnie poznał, bo zrobił oczy pełne niedowierzania.
- Klaudia! - krzyknął, a ja obwiesiłam się na Nim. Okręcił mnie wokół własnej osi.
- Tak bardzo za Tobą tęskniłam. - przytuliłam się mocno do Niego.
- Ja za Tobą też. - jeszcze mocniej mnie przytulił.
- Dlaczego w ogóle do mnie nie dzwoniłeś? Wiesz jak cierpiałam? - łzy spłynęły mi po policzkach.
- Opowiem Ci wszystko po treningu. A teraz nie płacz. - otarł moje łzy i ucałował w czoło.
- Nareszcie jesteśmy razem. - przytuliłam Go jeszcze raz i obejmując mnie ramieniem poszliśmy do reszty.
- Poznaliście już moją siostrzyczkę? - zapytał przytulając mnie.
- Czegoś tutaj nie rozumiem. - oznajmił Alexis. "to nie nowość" pomyślałam sobie. - Jak Ty masz w ogóle na nazwisko? - spytał mnie.
- No Ramsey. - odpowiedziałam mu zgodnie z prawdą.
- Dalej czegoś nie rozumiem. Ale okej. - odparł.
- Na prawdę tęskniłem. - przytulił mnie mocno.
- Ja też.. - odwzajemniłam Jego uścisk.
- Ej bez kitu oni są podobni. - stwierdził Olivier.
- Klaudia ładniejsza. - powiedział Alexis idąc koło nas.
- Nie podlizuj się Sanchez. - odgryzł się mu mój braciszek.
- Ależ ja się nie podlizuję. To chyba nie jest moja wina, że masz taką śliczną siostrę. - spojrzał na mnie, a ja się zaczerwieniłam. Chłopcy poszli do szatni, ale Alexis poczekał, aż wszyscy wejdą.
- Śliczna jesteś, jak się tak czerwienisz. - szepnął mi do ucha, na co ja przegryzłam dolną wargę.
- Dzięki. - powiedziałam i spojrzał mi głęboko w oczy.
- Słuchaj poszłabyś ze mną dzisiaj na spacer tak koło 16;00? - zapytał od razu. - Nie chcę słyszeć sprzeciwu. - dodał po chwili.
- Skoro nie chcesz słyszeć sprzeciwu to pójdę. - zgodziłam się i po co? Ale ja głupia.. On poszedł do szatni, a ja stałam jak wryta i opierałam się o ścianę.
- Klaudia! - ktoś wrzasnął mi do ucha.
- Co? - warknęłam.
- Czy Ty jesteś jakaś głucha? Stoję tutaj nad Tobą od pięciu minut. - zaczął mój brat.
- Przepraszam zamyśliłam się. - wytłumaczyłam mu.
- Zamyśliłaś, czy zakochałaś? - zaczął się śmiać na cały korytarz, że aż chłopcy którzy wyszli i czekali na trenera od razu się odwrócili. Był tam między innymi Alexis.
- Głupi jesteś. Spadaj. - udawałam obrażoną.
- Dobra nie złość się tak. Żartuje sobie siostra. - wytłumaczył się.
- Okej.. - powiedziałam i zaprowadził mnie na boisko. Stanęłam sobie w polu karnym i przyglądałam chłopakom. Nagle zauważyłam piłkę lecącą w moją stronę. Stwierdziłam, że nie zmarnuję takiej okazji i wykonałam przewrotkę od razu trafiając do bramki. Chłopcy patrzyli na mnie z niedowierzaniem. Chyba nie mogli uwierzyć w to co widzą.
- Świetnie! - zaczął klaskać mi bardzo wysoki chłopak. Nawet nie wiem dlaczego, ale powiedział to po polsku.
- Dziękuje. - odpowiedziałam mu również w moim ojczystym języku.
- Nigdy bym tego nie obronił. Strzelasz lepiej niż Ronaldo, w dodatku taka śliczna. - zaczął mnie komplementować. Nikt nie wiedział co mówi z wyjątkiem Lukasa i Aarona.
- Dziękuje. - zaczerwieniłam się.
- Jestem Wojtek. - podał mi dłoń w geście przestawienia się.
- A ja Klaudia. - uścisnęłam Jego dłoń.
- Bardzo ładne imię. - zaśmiał się. - Ale nie tak piękne jak Jego właścicielka. - dodał.
- Bez przesady. - odparłam. Alexis najpierw spoglądał na mnie, potem na Wojtka i dalej nie wiedział o co chodzi. - Może już rozmawiajmy po angielsku, bo oni nic nie rozumieją. - wskazałam na nich.
- Okej ślicznotko. - to już powiedział po angielsku, na co ja zaczęłam się śmiać. Sanchez zmroził mnie wzrokiem jakbym mu coś zrobiła i przyszedł trener.
- Kogo my tutaj mamy? - zapytał Wenger patrząc na mnie. Ja byłam wysoka, ale on jeszcze wyższy.
- To moja siostra. - pochwalił się Aaron.
- Okej. - uśmiechnął się.
- Jestem Klaudia. Miło mi pana poznać. - podałam mu dłoń i lekko się uśmiechnęłam.
- A ja Arsene Wenger. - uścisnął moją dłoń. - Chłopcy na początek 10 okrążeń! Raz dwa! - zaczął się na nich drzeć. Chłopcy nie sprzeciwiali się i od razu zaczęli wykonywać nakazane im zadanie.
              ***
Dwie godziny później trening się skończył. Pod szatnią czekałam na Lukasa, ale się nie zjawiał. Wyciągnęłam z kieszeni mój telefon i zadzwoniłam do Niego. Nie odbierał. Skoro miałam Jego kluczyki od samochodu, to postanowiłam, że sobie wyjdę. Udałam się na parking i znalazłam samochód Lukasa. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam, że gdzieś pod siedzeniem leżą papierosy. Wyciągnęłam jednego z paczki wraz z zapalniczką i go odpaliłam, po czym zamknęłam samochód i ukucnęłam, żeby nikt mnie nie widział.
- Ty palisz? - zapytał znajomy głos z nad samochodu. Momentalnie się podniosłam. Oczywiście był to Alexis.
- Jak mnie ktoś wkurzy. - odpowiedziałam i zgasiłam papierosa.
- Nie będziesz paliła zobaczysz Młoda. - powiedział poważnym głosem stojąc na przeciw mnie.
- Taa.. Ciekawe co takiego zrobisz. - prychnęłam.
- Zadbam o Ciebie Maleńka. - popatrzył na mnie.
- Pierdolisz. - zaczęłam się śmiać.
- Ciebie zawsze i wszędzie. - uśmiechnął się. Nie wiedziałam co mam powiedzieć. On to mówił poważnie, czy sobie żartował. Zrobiłam się czerwona i patrzyłam na asfalt. - Pokarz tapetę. - dodał po chwili. Wyciągnęłam telefon i pokazałam mu ją. - Masz szczęście, że nie zmieniłaś. - zaczął się śmiać.
- Spadaj. - wytknęłam mu język. Nagle wyłonił się Lukas i Aaron.
- Już jestem. - podszedł do mnie Podolski.
- Klaudyna! Wpadnę do was zaraz. - oznajmił mój braciszek i wsiadł do samochodu.
- Łukasz, bo ja idę dzisiaj po 16;00 na spacer dobrze? - zapytałam o zgodę.
- Z kim? - przecież nie powiem mu że z tym głupkiem.
- Sama. - uśmiechnęłam się.
- Przecież On wie. - zaczął śmiać się Chilijczyk.
- A Ty się tak głąbie nie śmiej, bo zaraz tapetę zmienię. - odgryzłam mu się.
- I tak wiem, że nie zmienisz. - śmiał się dalej.
- Dobra potem się będziecie kłócić, a teraz raz dwa do samochodu, bo mi Aaron całą lodówkę wyżre. - powiedział Lukas.
- Do zobaczenia. - powiedział z cwaniackim uśmieszkiem. Nie odpowiedziałam mu nic, tylko wsiadłam do samochodu. Wyjechaliśmy z ośrodka i jechaliśmy autostradą.
- Ych jak on mnie denerwuje. - oznajmiłam.
- Kto się czubi ten się lubi. - zaśmiał się.
- To jest wyjątek. - powiedziałam patrząc się przed siebie. Lukas na mnie spojrzał z dziwnym wyrazem twarzy. - Patrz na drogę. - skarciłam go.
- Nie denerwuj się tak.. - powiedział i już więcej się nie odezwał. Szybko dojechaliśmy do domu i weszłam do środka. W kuchni zastałam Aarona zjadającego moją czekoladę.
- Smacznego braciszku. Dobra czekolada? - zaczęłam się śmiać.
- Pyszna. - uśmiechnął się.
- Aaron dlaczego wyjechałeś? - zapytałam siadając na krześle.
- Po prostu już nie mogłem znieść tego, że ciągle byłem najgorszy.. Dobrze wiesz o kogo mi chodzi.. - zaczął.
- i tylko dlatego? - spojrzałam na Niego..
- Nie.. Jak wiesz ja trenowałem w Polsce piłkę i nie byłem wcale taki zły.. Arsenal mnie chciał, ale ojciec się na to nie zgadzał twierdząc, że nie dam sobie rady. Widzisz jednak dałem.. Mama niby mnie wspierała, ale jak przychodziło co do czego to wiadomo jak było. Miałem już tego dość.. Czekałem, aż zdam maturę i bez słowa wyjechałem. I wiesz co mnie boli? Ani razu do mnie nie zadzwonili. - wyjaśnił. - Nawet nie wiem, nie zapytali się Łukasza co u mnie słychać.. - dodał i spuścił głowę.
- Ja dzwoniłam wielokrotnie, nie odbierałeś.. - łzy spływały po moich policzkach.
- Przepraszam, ale uwierz jak mi było ciężko.. - przytulił mnie. - Często pytałem Łukasza co u Ciebie, jak nauka. Zawsze byłem na bieżąco. - pocieszył mnie.
- Nie chciałbyś się z nimi pogodzić? Tak żeby było jak dawniej? - zapytałam z odrobiną nadziei.
- Nie wiem czy potrafię.. - powiedział smutnym głosem.
- Klaudusiu masz gościa. - powiedział Lukas.
- Jak się zastanowisz i wszystko przemyślisz to się odezwij. - powiedziałam Aaronowi. - Ja idę, wrócę potem. - pożegnałam się z nimi i poszłam do przedpokoju.